خب بد نیست یکی هم پیدا بشود و این نظریه نه چندان من درآوردی را بررسی کند که مشکل این مملکت نه آن روستاییان محروم اند و نه این حاشیه نشینان بیچاره که از قضا محاسباتشان هم پر بیراه نیست  . اتفاقا مشکل همانهایی هستند که پز روشنفکری دارند و فیس مدرک تحصیلی و ادعای همه چیز فهمی .  همانها که مبلغ خانه نشینی میشوند و قهر با صندوق رای و هیچ خداوندگاری را بندگی نمی کنند جز جهل پنهان مانده پشت آن چهره های متشخص و صورتهای اصلاح کرده و یقه های کراوات زده شان . آدمهایی که نهایت افتخارشان در زندگی ٬ مباهات به شناسنامه ای است که سفید مانده و مهر نحورده . متقاعد کردنشان از بشری ساخته نیست و انتظار راه حل جایگزین از آنها ٬ آرزویی محال است .
اما خانومها و آقایان فضای مجازی . بیایید بی خیال این آرزوهای دست نیافتنی شویم و  قدر فرصتها را بدانیم . فرق مطلوب و موجود را قبول کنیم و ذهنیت خودمان را عین حقیقت ندانیم . بیایید واقع گرا باشیم که موسم انتخابات موقع آرمان گرایی نیست . بیایید فراموش نکنیم که حالا وقت همت است نه صحبت . فراموش نکنیم که همگی مسوولیم . فراموش نکنیم که اینجا خانهء همگی ماست.
چه خوب خواهد بود اگر فردا از دیر کردنهای امروزمان برای همدیگر ننویسیم .